၁။ ဆေးရုံ
မြူတွေဆိုင်းနေတဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာလား ဒါမှမဟုတ် နှင်းတွေဝေနေတဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာလား သူမသေချာမသိဘူး။ သမုဒ္ဒရာနက်နက်ထဲမှာ နှစ်မြုပ်နေသလိုမျိုး လေဟာနယ်ထဲမှာ မှင်ပြာရောင်တွေက နေရာတိုင်းမှာပဲ။ ဒီနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်မှုအပြင် ဘာမှမရှိဘူး။ ကြားနေရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသံက ဘေးနားကနေ တတွတ်တွတ်ပြောနေတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးပဲ။ သူမခန္တာကိုယ်ပြောင်လေးက သမုဒ္ဒရာထဲမှာ ရောက်ရှိနေတယ်။ နက်ရှိုင်းတဲ့ပင်လယ်ကြီးအလယ်မှာ သတိလက်လွတ်မျောနေပြီး လေထဲမှာ မြင့်လိုက်နိမ့်လိုက် လွှင့်နေတယ်။ သူမအိပ်ပျော်နေတာ အတော်ကြာလှပြီ . . .
“လူနာ . . . လူနာ နိုးလာပြီ!”
ပျို့လာခြင်းနဲ့အတူ ဗိုက်အောင့်နေတာက မီးလိုပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ သူမကလှဲနေပုံရပြီး သူမနောက်ကျောကနာနေတာ မခံရပ်နိုင်အောင်ပဲ။ သူမလက်တွေကလည်း ထိန်းချုပ်လို့မရအောင် တုန်နေတယ်။
“ဆရာကြီးရေ မြန်မြန်လာကြည့်ပါဦး!”
သူမဘေးနားက အသံက ဗလုံးဗထွေးပိုဖြစ်လာပြီး သူမခန္တာကိုယ်ထဲက နာကျင်မှုကပိုသိသာလာတယ်။ သူမမျက်လုံးဖွင့်မကြည့်နိုင်တော့ အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲ သူမမသိနိုင်ဘူး။
“ထပ်မေ့တော့မယ်ထင်တယ်”
ဒီစကားကို ကြားပြီးတာနဲ့ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျယ်ပြောပြီး လှပဆန်းကျယ်တဲ့နေရာဖြစ်တဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ပင်လယ်ထဲကို သူမငြိမ်သက်စွာနဲ့ နစ်မြုပ်သွားပြန်တယ်။ ဒါက ဝေဒနာတွေကို မခံစားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာ ဖြစ်တယ်။
“သူတကယ်ထပ်မေ့သွားပြန်ပြီ”
နာစ်မလေးက သူမမျက်ခွံကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်တယ်။ ပါးစပ်ကနေ အကျယ်ကြီး အော်ပြောတော့တယ်။
“ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ဒီတစ်ပတ်ထဲမှာ ဒါ၄ခါရှိနေပြီ”
နာစ်မလေးက လူနာဆောင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ IV dripကို အတိုးအလျှော့လုပ်ပြီးတော့ အပြေးအလွှားဝင်လာတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဆရာကြီး သူဖြတ်ကျော်နိုင်မယ် ထင်လား?”
ဆရာဝန်ကြီးက ဆေးမှတ်တမ်းတွေ လှန်ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောတယ်။
“ဒီအပတ်အတွင်းမှာ ငါတို့အရေးကြီးအခြေအနေ နှစ်ခါလောက် ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ။ သူ့ကို ဒီကိုလာပို့ကတည်းက တော်တော်ဒဏ်ရာရထားတာ။ အဆုတ်ကလည်း သွေးထွက်လွန်နေသေးတယ်။ သာမန်လူသာဆို သေနေတာ ကြာလောက်ပြီ”
လူနာခန်းထဲမှာ လူနာစောင့် တစ်ယောက်မှမရှိဘူး။ ကုတင်ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ သူတို့နှစ်ယောက်က အေးဆေးစကားပြောနေစဉ်မှာ အိပ်နေတဲ့လူနာကိုလည်း ကြည့်နေကြတယ်။
“ဆရာကြီး ဒီလူနာရဲ့ backgroundက ဘာလဲမသိဘူးနော်? တစ်ပတ်လောက်ရှိနေပြီ။ သူ့ဆီလာတဲ့ မိသားစုရော သူငယ်ချင်းရော တစ်ယောက်မှမရှိဘူး။ သူက မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ”
“ငါကြားမိသလောက်ကတော့ ဒီလူနာကို ငါတို့ဆေးရုံရဲ့ lobbyထဲမှာ တွေ့တာ။ အစကတော့ သွေးအိုင်ထဲမှာလဲနေတဲ့သူ့နားကို လူတွေဝိုင်းအုံကြည့်ကြသေးတယ်။ နောက်လူတိုင်းက အလောင်းထင်ပြီး ဝေးရာကို ထွက်သွားကြတာ!”
“ဒါဆိုဘယ်သူက သူ့ကိုဒီကို ပို့လိုက်တာလဲ? ခွဲစိတ်ခနဲ့ ဆေးရုံစရိတ်အတွက် ပိုက်ဆံအများကြီးလိုတာကို!”
နာစ်မလေးက အံ့သြတကြီးမေးတယ်။ သူမနားလည်တာကတော့ ဆေးရုံက lobbyမှာ သေအံ့ဆဲဆဲလဲနေတဲ့သူကို ကယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့လည်း ဆေးရုံမှာက နေ့တိုင်းလူတွေသေနေတာ။ သူတို့တွေက သေခြင်းတရားနဲ့ အသားကျနေပြီ။
“သိပ်တော့မသေချာပင်မယ့် တစ်ယောက်ယောက်က ခွဲစိတ်ခွင့်ရအောင် ပိုက်ဆံအများကြီးရှင်းခဲ့ပုံရတယ်။ ဆေးရုံစရိတ်လည်း တခါတည်း ရှင်းခဲ့တယ်ထင်တယ်”
“ဝိုး ဘယ်လိုတောင် စိတ်ထားလှလိုက်တာ! ဆေးရုံစရိတ်တောင် ရှင်းပေးခဲ့တယ်လား?”
“သူစိမ်းကို ဘယ်သူကတော့ ရှင်းမလဲ? သူ့ကိုသိတဲ့တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့။ အမျိုးတို့ သူငယ်ချင်းတို့ နေမယ်”
နာစ်မလေးက မလှုပ်နိုင်မရှားနိုင်တဲ့ သွေးအားနည်းပြီး ဖြူဖပ်နေတဲ့ လူနာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့ဒီမိန်းကလေး နိုးလာရင် ကောင်းမယ်။ ဒါပင်မယ့် ကျွန်မတို့ ဆေးရုံမှာပဲ သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြပါ့?”
ဆရာဝန်ကြီးက နာစ်မလေးကို စိတ်ပျက်စွာ ပြောတယ်။
“ပိုဆိုးပြီပေါ့။ ဒါမှတကယ်ခက်တော့မှာ”
သူက သူ့နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးတော့ ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ပြောင်းချိန်ရောက်ပြီ။သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားဦး။ တစ်ခုခုထူးရင် ငါ့ကိုလာပြော”
နာစ်မလေးက သူ့ကိုရယ်ပြောတယ်။
“ကျွန်မလည်း တခြားအခန်းသွားကြည့်ရဦးမှာ။ မကြာခင် သူလည်းနိုးလာလိမ့်မယ်တော့ မထင်ပါဘူး”
ကုတင်ပေါ်မှာလှဲနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ထားခဲ့ပြီး လူနာအခန်းတံခါးက ထပ်ပိတ်သွားပြန်တယ်။
တစ်ပတ်လုံးလုံး သူမဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ပင်လယ်ရဲ့ အိပ်မက်ဆန်ဆန်နေရာလေးမှာ ပြန်မထွက်နိုင်စွာ နစ်မြုပ်ရင်းနဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်။